"Ένας νέος που ψάχνει δουλειά" του Παναγιώτη Νεστορίδη

 Μερικές φορές με τους νέους πρέπει να μπορούμε να δούμε την πραγματικότητα που οι ίδιοι βλέπουν

  Μια μέρα έκανα την βόλτα μου στο κέντρο της Καβάλας. Τελείωνα το Λύκειο και καθώς περνούσα από το ανακαινισμένο μαγαζί –κέντρο διεθνή τύπου τότε– του Παπαδόγιαννη αποφάσισα να μπω μέσα. Δεν μπορούσα να φανταστώ την συνέχεια της ιστορίας που θα περιγράψω.

  Πρόσεξα στο ράφι ένα περιοδικό National Geographic που μου κέντρισε την προσοχή μου, τόσο ο τίτλος, όσο και η φωτογραφία. Ήταν η εποχή που ασχολούμουν με την προϊστορική αρχαιολογία και έκανα μια «έρευνα» για το τι έχει καταγραφεί για την περιοχή μου. Πρώτη φορά αγόραζα περιοδικό στα αγγλικά.

 

Ένα Άρθρο στα αγγλικά

  Στις παγωμένες ακτές του Καναδά, στη Νήσο Βανκούβερ, οι αυτόχθονες φυλές (όπως οι Nuu-chah-nulth) δεν έσκαβαν για χρυσό, αλλά «ψάρευαν» το νόμισμά τους από τον βυθό της λίμνης (Great Central Lake). Το νόμισμα αυτό ονομαζόταν Dentalium. Ήταν μικρά λευκά κοχύλια που έμοιαζαν εκπληκτικά με μικρά δόντια. Ζούσαν χωμένα στην άμμο του βυθού και οι Ινδιάνοι τα μάζευαν με μια απίστευτη τεχνική: χρησιμοποιούσαν μακριά κοντάρια με μια ειδική βούρτσα στην λίμνη, σαν σκούπα, για να τα εντοπίζουν σε βάθη που ξεπερνούσαν τα 20 μέτρα.

  Αυτό που κάνει την ιστορία συναρπαστική είναι η «λογική» αυτού του νομίσματος. Δεν είχαν όλα την ίδια αξία. Όσο πιο μακρύ ήταν το κοχύλι, τόσο περισσότερο άξιζε. Μάλιστα, η αξία δεν ήταν αναλογική αλλά εκθετική: ένα κοχύλι 6 εκατοστών άξιζε πολύ περισσότερο από δύο των 3 εκατοστών! Οι έμποροι της εποχής είχαν μάλιστα τατουάζ-χάρακες στα χέρια τους για να μετρούν το μήκος τους με ακρίβεια και να μην πέφτουν θύματα απάτης.

  Αλλά το πιο εντυπωσιακό ήταν η τελετή Potlatch. Εκεί, ο πλούτος δεν μετριόταν με το πόσα μάζευες, αλλά με το πόσα χάριζες. Οι αρχηγοί μοίραζαν χιλιάδες τέτοια «δόντια» στους καλεσμένους τους. Για αυτούς, το να είσαι πλούσιος σήμαινε να έχεις τη δύναμη να προσφέρεις τα πάντα στην κοινότητα, εκμηδενίζοντας το προσωπικό σου απόθεμα για χάρη του κύρους.

  Αυτό το άρθρο μου άρεσε τόσο πολύ που ήθελα να διαβάσω (μεταφράσω) και τις λεζάντες. Και λόγω του ότι εκείνη την εποχή με είχε συνεπάρει και η σελιδοποίηση εντύπου (με Page Maker 6) ήθελα να μεταφέρω αυτή την μαγεία του περιοδικού και στην δική μου μαθητική εργασία με τα αρχαιολογικά.

  Μια μέρα σκάω μούρη σε έναν φίλο τυπογράφο και τον ρώτησα αν μπορεί να μου εκτυπώσει την εργασία μου. Μου λέει «δώσε το CD στον γιο μου να δει το αρχείο». Μετά από λίγο έρχεται ο γιος του και μου λέει: «Δεν μπορούμε εμείς να κάνουμε αυτή την εκτύπωση, αυτό είναι για το National Geographic». Εκεί γέλασα και του λέω: «από εκεί εμπνεύστηκα, το βρήκες!» και έφυγα απογοητευμένος. Κι έτσι η εργασία έμεινε για πάντα σε αρχείο pdf.

 

Δύο μήνες μετά

  Μια μέρα χτυπά το σταθερό τηλέφωνο στο σπίτι. Μου λέει η μητέρα μου «έλα εσένα θέλουν στο τηλέφωνο». Μου λέει ο τυπογράφος: «σου έχω βρει δουλειά για δύο μήνες, στην τάδε εφημερίδα, η κοπέλα που κάνει σελιδοποίηση είναι να γεννήσει και θέλουν άτομο άμεσα, σε ενδιαφέρει;;;». Του λέω «πως θα πάω σε αυτή την εφημερίδα; Μόνο το επίθετο να με ρωτήσει θα με διώξει! Ο πατέρας μου είναι στα δικαστήρια με το αφεντικό αυτής της εφημερίδας!». 

  Απάντηση: «Άστο σε εμένα αυτό, έχω κάνει τις καλύτερες συστάσεις, πας σαν πακέτο. Κι αυτός Page Maker δουλεύει και δεν βρίσκει άτομο, είναι μοναδική ευκαιρία να βρεις δουλειά».

 

Πρώτη μέρα σε δουλειά

  Πηγαίνω στην εφημερίδα με έναν κόμπο στο λαιμό. Σκέφτομαι ‘τι θα με ρωτήσουν άραγε στη συνέντευξη;’. ‘Κι αν με ρωτήσουν… πως με λένε, τι θα απαντήσω;’. Δεν είχα ξανά δουλέψει ποτέ στην ζωή μου. Την σελιδοποίηση εντύπου την είχα απλά για χόμπυ, ‘τώρα είναι εργασία και μάλιστα σε εφημερίδα’. Το μόνο που με παρηγορούσε ήταν η πεποίθησή μου πως ’δεν θα με προσλάβουν για δουλειά’.

  Ένα απόγευμα χτυπάω την πόρτα και συστήνομαι στον διευθυντή της εφημερίδας.

  Του λέω «μου είπε ο τυπογράφος σας ότι ψάχνετε άτομο για δύο μήνες για την σελιδοποίηση της εφημερίδας σε Page Maker». Μου απαντά: «Ναι, έχεις δείγμα δουλειάς σου;». Λέω «Ναι, ορίστε το CD». 

  Φωνάζει την αρχισυντάκτρια και της δίνει το CD για να το εκτιμήσει. Αρχίζει να με ρωτάει πως λέγομαι και στην συνέχεια την καταγωγή μου, τον πατέρα μου και ξαφνικά αναφωνεί με έκπληξη: «Έλα ρε, ο Παναγιωτάκης είσαι;;;;». Του κουνώ το κεφάλι καταφατικά και παράλληλα φοβισμένος.

  «Έλα κάθισε» –μου γνέφει με μία κίνηση ευγενείας και χαράς. Μετά από λίγο έρχεται η αρχισυντάκτρια και λέει στο διευθυντή: «Το εγκρίνω, ξεκινάει άμεσα δουλειά από αύριο». Λέω διστακτικά στο αφεντικό: «ξέρετε, μου αρέσει και να γράφω κέμενα, θα μπορούσα παράλληλα να αρθρογραφώ και στην εφημερίδα σας;». Η απάντηση ήταν κοφτή: «Α, για αυτό δεν αποφασίζω εγώ, περίμενε…» και ξανά καλεί την αρχισυντάκτρια στο γραφείο του. Τις λέγει: «Ο Παναγιωτάκης ενδιαφέρεται να ενασχοληθεί και με την δημοσιογραφία». Η απάντησή της επίσης κοφτή: «Ας φέρει κείμενά του να τα δω».

  Λέω κι εγώ: «Συγνώμη, σας έχω δώσει την εργασία μου, πέραν της σελιδοποίησης, τα κείμενα είναι όλα δικά μου». Απάντηση: «Α δεν το ήξερα, θα τα δω αμέσως». Μετά από λίγο ξανά έρχεται και λέει στο διευθυντή: «Μου αρέσει ο τρόπος που γράφει, αλλά, χρειάζεται να τον εκπαιδεύσω. Για αρχή ας ξεκινήσουμε με την σελιδοποίηση και βλέπουμε».

  Τελικά έμεινα στην εφημερίδα πέντε χρόνια. Πήγαινα το πρωί με χαρά γιατί το κλίμα στο χώρο εργασίας μου ήταν σαν «οικογένεια». Ήμουν ο μικρότερος άλλωστε, όλοι με αγαπούσαν.

 

Ο Ρόλος της εκπαίδευσης

  Μπορεί να ήμουν ανάμεσα στους χειρότερους μαθητές στο Γυμνάσιο, ωστόσο μία καθηγήτρια μου έμαθε να αγαπώ την ιστορία και με παρακίνησε να γράψω και εργασία με το θέμα αυτό στο τέλος Γυμνασίου. Αυτό ήταν ένα εφόδιο, που διέκρινε η φιλόλογός μου στο Λύκειο και με στήριξε παρακινώντας με να γράψω την εργασία για τα προϊστορικά στο Λύκειο. Και αυτό έγινε αφορμή να με προσέξει η αρχισυντάκτρια της εφημερίδας που με αγάπη με μετεκπαίδευσε στο να μπορώ να διαχειρίζομαι τον γραπτό λόγο. Στην αρχή στην εφημερίδα ένιωθα ότι γράφω 2-3 διαγωνίσματα στην έκθεση κάθε μέρα. 

  Ο Κορνήλιος Καστοριάδης σε μία συνέντευξή του, είχε σημειώσει πολύ ορθά μεταξύ άλλων: «(…) Για να υπάρξει πραγματική εκπαίδευση με την αυστηρή έννοια του όρου υπάρχει μια βασική προϋπόθεση: είναι ότι αυτή η εκπαιδευτική διαδικασία γίνεται αντικείμενο επένδυσης και πάθους και από τους εκπαιδευτές και από τους εκπαιδευόμενους και, για να το πω καθαρά, ότι αν δεν υπάρχει έρωτας μες στην εκπαίδευση δεν υπάρχει εκπαίδευση! Εάν κάποιος κάτι μαθαίνει μέσα στο σχολείο είναι διότι, διαδοχικά, έναν καθηγητή σε κάποια τάξη – και στο πανεπιστήμιο ακόμη – τον ερωτεύεται και τον ερωτεύεται διότι βλέπει ότι αυτός ο ίδιος ο καθηγητής είναι ερωτευμένος με αυτό που διδάσκει».

Επίλογος

  Όταν κάθεσαι να γράψεις κάτι –ένα κείμενο, μια αφήγηση, το μόνο που έχει σημασία είναι να ξέρεις το «γιατί» το κάνεις. Δεν έχει νόημα να προσπαθείς να εντυπωσιάσεις ή να διαφημίσεις πόσο άλλαξες, όπως κάνουν τόσοι και τόσοι. Η δουλειά είναι να σκάβεις βαθιά, σαν το παιδάκι που ρωτάει συνέχεια «γιατί», μέχρι να καταλάβεις τι πραγματικά συμβαίνει με τους ανθρώπους και τις καταστάσεις γύρω σου. Μόνο αν καταλάβεις την ιστορία του άλλου σε βάθος, θα μπορείς και να την διατυπώσεις και σωστά.

  Αυτό βέβαια έχει ένα τίμημα. Θα βρεθείς συχνά ανάμεσα σε αντίθετα στρατόπεδα που το μόνο που θέλουν είναι να φωνάζουν. Αν δεν διαλέξεις πλευρά, θα σε «κράξουν». Αλλά ο δίκαιος δρόμος δεν είναι ο κώδικας των δικηγόρων ή οι γραμμές των πολιτικών· είναι να μπορείς να βλέπεις τον άνθρωπο καθαρά κι άμεσα. Ακόμα κι αν μερικές φορές νιώθεις ότι κουράζεις τους άλλους επειδή τους αναγκάζεις να σκεφτούν, μην κάνεις πίσω. Είναι προτιμότερο να είσαι ένας «περίεργος» χαρακτήρας που κράτησε την αξιοπρέπειά του, παρά να γίνεις μέρος μιας μάζας που απλώς κάνει θόρυβο. Στο τέλος, αυτό που μένει είναι να μπορείς να κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να ξέρεις ότι δεν χρησιμοποίησες τον λόγο σου για να κερδίσεις κάτι, αλλά για να βγάλεις μια άκρη στο χάος.

  Για εσένα που ψάχνεις δουλειά σήμερα και νιώθεις ότι ο κόσμος σου κλείνει την πόρτα στα μούτρα, το πρώτο που πρέπει να θυμάσαι είναι να μην αφήσεις την απόρριψη να σου διαβρώσει το «γιατί». Οι περισσότεροι γύρω σου θα σου πουν να γίνεις «ευέλικτος», να φτιάξεις ένα βιογραφικό που να μοιάζει με διαφήμιση, να μάθεις να «πουλάς» τον εαυτό σου σαν προϊόν. Μην τους ακούς τυφλά. Αν μετατραπείς σε προϊόν, θα καταλήξεις να έχεις ημερομηνία λήξης.

  Η δουλειά δεν είναι μόνο τα προς το ζην· είναι ο τρόπος σου να παρεμβαίνεις στον κόσμο. Ακόμα κι αν η αγορά εργασίας μοιάζει με έναν κώδικα που δεν σε δέχεται, εσύ μάθε να διαβάζεις τη δομή της. Μην ψάχνεις απλώς μια θέση, αλλά ψάξε να καταλάβεις πού χρειάζεται η δική σου ματιά, το δικό σου «γιατί». Αν ξέρεις ποιος είσαι και τι μπορείς να προσφέρεις σε βάθος, τότε καμία συστημική άρνηση δεν μπορεί να σου αφαιρέσει την αξία σου.

   Μην φοβάσαι να είσαι ο «περίεργος» που ζητάει να καταλάβει την ουσία της δουλειάς του και όχι απλώς να εκτελεί εντολές. Στην αρχή ίσως σου κοστίσει, ίσως σε κουράσει η αναμονή, αλλά η μόνη δουλειά που αξίζει είναι αυτή που δεν σου ζητάει να παραδώσεις την αξιοπρέπειά σου στην είσοδο. Κράτα τη σκέψη σου καθαρή και τη δομή σου ακέραιη. Όταν τελικά βρεις τη χαραμάδα για να μπεις, φρόντισε να είσαι έτοιμος όχι απλώς να δουλέψεις, αλλά να αλλάξεις τον χώρο γύρω σου με τη δική σου αλήθεια. Το «παρελθόν» κάποιων άλλων που πάλεψαν πριν από σένα, είναι η απόδειξη ότι ο Λόγος και η επιμονή στο δίκαιο, στο τέλος, είναι τα μόνα όπλα που δεν σκουριάζουν.

   Επειδή αρθρογραφούσα σε εφημερίδα κι έγραφα κι εγώ κείμενα, θα κλείσω με μια φράση του Jean Pierre Vernant: «Μια συλλογή κειμένων είναι λίγο σαν τη ζωή: μια σύνθεση από "κομμάτια κι αποσπάσματα". Παρ' όλα αυτά, ακόμα και μέσα στο δισάκι που κουβαλάει ένας ζητιάνος, όπου θα πιστεύαμε ότι ρίχνει ό,τι του πέφτει στα χέρια, υπάρχει μια τάξη· και η τάξη που είναι προϊόν τόσο της επιλογής όσο και της τύχης, για όποιον ξέρει να παρατηρεί, αποκαλύπτει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και την ιδιαίτερη πορεία ενός ανθρώπου».

 

 

 ***

 

  

 Ο Παναγιώτης Νεστορίδης  

 

  είναι ένας πολυτάλαντος άνθρωπος των σύγχρονων ψηφιακών μέσων. Παλιός ραδιοφωνατζής -ως πιτσιρικάς πειρατής- ακουγόταν με τον πομπό του στα Καβαλιότικα FM σε όλη την πόλη.  Έχει εικοσαετή επαγγελματική εμπειρία ως Videographer, Video
παραγωγός, μοντέρ, (filming, editing & post production), επόπτης ροής προγράμματος, σκηνοθέτης,  δημοσιογράφος έντυπων, ηλεκτρονικών και τηλεοπτικών μέσων. Επίσης έχει εργαστεί ως ανεξάρτητος ντοκυμαντερίστας σε δικές του θεματικές. Έχει αναπτύξει όλα τα παραπάνω προσόντα του και σε πανελλαδικούς τηλεοπτικούς και Κυπριακούς σταθμούς. Έχει εργαστεί σε εφημερίδες στην σύνθεση, ως γραφίστας, στην σελιδοποίηση κα.

   Είναι μέλος της ΚΟΦιΨΥ από το 2021. 

 

Ολοκληρώθηκε με επιτυχία η Ετήσια Συνέλευση της ΚΟΦιΨΥ

Σε λίγο καιρό κλείνουμε την έβδομη χρονιά

που το κοινωνικό έργο μας

ενισχύει, ενδυναμώνει και συμπαραστέκεται

προς τα πρόσωπα που έχουν ανάγκη

των υπηρεσιών ψυχικής υγείας

και των οικογενειών τους.

Παρά τις αντιξοότητες, τις καθυστερήσεις

και τις αναβολές λόγω

των δυσμενών κοινωνικών ζητημάτων

που διαρκώς ανακύπτουν

από την οικονομική κρίση,

η ΚΟΦιΨΥ συνεχίζει να πασχίζει

για την βελτίωση και την ενίσχυση

των συνθηκών

στις δημόσιες και ιδιωτικές δομές

της Ψυχικής Υγείας...

Η φιλόξενη αίθουσα της Λ.Σ.Γ.

 

 Σιγά-σιγά μαζεύεται ο κόσμος της ΚΟΦιΨΥ...

 

Η κατάθεση του πρώτου μέρους του Απολογισμού

Πεπραγμένων του ΔΣ, δια της φωνής της συμπροέδρου

Ευαγγελίας Καπετάνου. Με το γνωστό λιτό και απέριττο

ύφος της, αφηγείται το έργο της ΚΟΦΙΨΥ

και διανύει την χρονιά 

παραμένοντας με κομψό τρόπο στο ουσιώδες.

Τι δεν έκανε η ΚΟΦιΨΥ; Γιατί δεν μπόρεσε

να εμποδίσει την καταστροφή

της Δημόσιας Ψυχικής Υγείας;

Κρίσιμα ερωτήματα που τέθηκαν

με (φαινομενικό) στόμφο για τα μεγέθη μας.

Όμως οι απαντήσεις που έδωσε στον απολογισμό,

μιλώντας για την πολιτική διαχείριση της Υγείας,  

ο Αρχιτέκτονας και συμπρόεδρος ΔΣ

Ευάγγελος Άκης Ασπρογέρακας,

από αύριο θα ζεματίζουν 

όλες τις δειλιασμένες σκέψεις

 που τυχόν θα τολμήσουν να ορθωθούν  

απέναντι στα συνειδητοποιημένα μέλη 

της ΚΟΦιΨΥ. 

Ένας θερμός χαιρετισμός προς το Σώμα της Συνέλευσης

από την Λαϊκή Συνέλευση Γκύζη. 

Διά στόματος του Τοπογράφου Μηχανικού 

και αγωνιστή στην γειτονιά του Γκύζη, 

Δημήτρη Βλάχου.

Αυτόν τον καιρό ο Δημήτρης  

-με τον ήπιο και σεμνό του τρόπο-

 συντονίζει τις δράσεις 

του υπερδεκαπενταετούς φορέα...

Εμφανώς κουρασμένος από τις έντονες 

εργασιακές συνθήκες της δουλειάς του,

ο Μεταλλειολόγος Μηχανικός  

και Έφορος Οικονομικών της ΚΟΦιΨΥ

Νικόλας Γεωργίου.  

Δύσκολο το νυχτοκάματο

στο στρώσιμο νέων σιδηροτροχιών! 

Η φωτογραφία είναι μετά την εκφώνησή του

 της έκθεσης του Ετήσιου 

Οικονομικού Απολογισμού 

του σωματείου προς το Σώμα.

Η Κατάθεση Βιωμάτων έχει ανάψει!

 Ο πρόεδρος της Συνέλευσης 

και μέλος της Εξελεγκτικής Επιτροπής

αλλά και εργαζόμενος στο ΕΜΠ, 

Ναζίμ Ζαζά  

 αφηγείται την συγκινητική ιστορία

δύο μελών της ΚΟΦιΨΥ.  

Αφορά τις δύο περασμένης ηλικίας και μόνες 

επιστημόνισσες αδελφές 

(η μία Αρχιτέκτων μηχανικός και ή άλλη Παθολόγος), 

που διαδοχικά και αλληλέγγυα 

η μία με παθολογικά προβλήματα

 φροντίζει την άλλη με ψυχικά ζητήματα.

Στα δεξιά ο πρόεδρος της Εξελεγκτικής Επιτροπής

Πανάγος Μιχελής

αμέσως μετά την αναφορά του προς το Σώμα ότι: 

"Μετά τον τακτικό έλεγχο της Επιτροπής μας 

όλα τα οικονομικά πεπραγμένα

του ΔΣ ευρέθησαν σωστά".

Η Ευαγγελία Καπετάνου,

Ασυρματίστρια-Μαρκόνι του Εμπορικού Ναυτικού

με την χαρακτηριστική της άνεση

αφηγείται μία πραγματική ιστορία:

πως μπορεί να γίνει όλόκληρη περιπέτεια

για την οικογένεια μία απλή παράδοση ρουχισμού

σε πάσχοντα που νοσηλεύεται σε δημόσιο νοσοκομείο.

Η ίδια αναγκάστηκε να δηλώσει τον θεσμικό της ρόλο

ως προέδρου εγκεκριμένου σωματείου,

προκειμένου να της δοθεί η άδεια για να εισέλθει

και να παραδώσει αυτοπροσώπως καθαρό ιματισμό

σε μέλος φιλικού συλλόγου -ΣΟΨΥ- άλλης πόλης

που νοσηλεύτηκε στην Αθήνα.

Δηλαδή για μία οικογένεια, ένας πολίτης,

ένας συνάνθρωπος μας

χωρίς επίσημη θεσμική “αναγνώριση”

δεν αναγνωρίζεται με δικαιώματα συναλλαγής!

Από αριστερά η κα Καλλιόπη Μιχελάκου 

από την Επιτροπή Δικαιωμάτων της ΚΟΦιΨΥ,

δίπλα της ο κος Ναμντάρ Σετκσίν

από την Ελληνική Κουρδική κοινότητα 

και στην μέση ο σκηνοθέτης και ηθοποιός 

κος Νεκτάριος Σουλδάτος  

 Ξεκινάμε με αγωνιστικούς 

χαιρετισμούς  την γιορτή μας...

Οι ρυθμοί του Σκα μας ξεσηκώνουν 

στο χορό! Στα αριστερά αριστερά 

της εικόνας

 η καλή μας dj, η Δέσποινα!

...και του Χρόνου..!

Πρόσκληση στην Συνέλευση

 ΚΟΦιΨΥ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ 

 ΣΤΗΝ ΕΤΗΣΙΑ ΤΑΚΤΙΚΗ

 ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

προσκαλούνται τα μέλη 

και οι φίλες/οι του συλλόγου μας

στην Ετήσια Τακτική Γενική  

Συνέλευση 2026

Ημερομηνία:

 7η Μαρτίου 2026 

ημέρα Σάββατο και ώρα 17:00'

αφού η πρώτη πρόσκληση για την συνέλευση 

της 27ης Φεβρουαρίου 2026, 

κρίθηκε άγονη λόγω ελλιπούς απαρτίας.

 

 

Τόπος:

η φιλόξενη αίθουσα 

της Λαϊκής Συνέλευσης Γκύζη

στην οδό Ιωάννου Σούτσου 62, Γκύζη

πάνω από το Πεδίο του Άρεως

Θα ακολουθήσει γιορτή

με τα μέλη και τους/ις φίλους/ες 

της ΚΟΦιΨΥ.

Τις επόμενες ημέρες 

θα ανακοινωθούν το πρόγραμμα 

και περαιτέρω λεπτομέρειες

Τέμπη 2026: Απεργιακός ξεσηκωμός στις 28 Φεβρουαρίου

Πολλές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας για τα 3 χρόνια από 

την τραγωδία των Τεμπών

   Τρία χρόνια συμπληρώνονται φέτος, στις 28 Φεβρουαρίου από το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη που κόστισε τη ζωή σε 57 ανθρώπους και συγκλόνισε ολόκληρη τη χώρα.

    Στις 28 Φεβρουαρίου 2024, ένα χρόνο μετά από την τραγωδία, οι συγκεντρώσεις που πραγματοποιήθηκαν σε όλη τη χώρα, αριθμούσαν πλέον του ενός εκατομμυρίου ευαισθητοποιημένων συμπολιτών μας!

 Εφέτος το κάλεσμα στις πανελλαδικές απεργιακές συγκεντρώσεις το Σάββατο 28 Φεβρουαρίου, το απευθύνουν ο Σύλλογος Συγγενών Θεμάτων Τεμπών, εργατικά κέντρα και σωματεία, οργανώσεις, φορείς και φοιτητικοί σύλλογοι με κύριο σύνθημα  

“Το έγκλημα δεν θα συγκαλυφθεί”

 

Η  ΚΟΦιΨΥ μαζί με όλους τους διαμαρτυρόμενους φορείς  

ζητάμε Δικαιοσύνη 

και παραπομπή των πραγματικών υπεύθυνων

 και όχι σκοτείνιασμα της Υπόθεσης 

με ευχερείς Αποδιοπομπαίους Υπηρεσιακούς Τράγους.

 

  Στην Αθήνα η απεργιακή συγκέντρωση θα πραγματοποιηθεί στις 12:00 στο Σύνταγμα ενώ καλέσματα έχουν απευθύνει φορείς και σωματεία σε δεκάδες πόλεις της χώρας όπως καλεί τα μέλη και τους φίλους της και η ΚΟΦιΨΥ.  

 

Γιορτή του ραδιοφώνου: «Τα θρανία της Άνοιξης» με την ΚΟΦιΨΥ στο Διδακτήριο της οδού Κωλέττη

 

 Το Ραδιόφωνο βρίσκεται σε διαρκή διάλογο με τις ιστορικές εξελίξεις των δυο τελευταίων αιώνων, από την εποχή της ραδιοτηλεγραφίας ως το σημερινό ψηφιακό περιβάλλον που εμπλουτίζει τους τρόπους ακρόασης αλλά και έκφρασης. Όμως παραμένει ασύγκριτη η μαγεία της ακρόασης των μεσαίων και βραχέων κυμάτων όπου μπορούμε να λαμβάνουμε με ένα απλό δέκτη απευθείας και χωρίς ενδιάμεσες, περίπλοκες ή και ελεγχόμενες 

δικτυακές υποδομές, έναν υπερπόντιο ή ασιατικό 

ή αμερικανικό ραδιοσταθμό. 

   Η ΚΟΦιΨΥ τιμά την Ελεύθερη Ραδιοφωνική Έκφραση και σύμφωνα με το πρόγραμμά της την αναπτύσσει και θεραπευτικά. Εφέτος εκπροσωπήθηκε με την συμπρόεδρο του ΔΣ της και παλαίμαχη ασυρματίστρια του εμπορικού ναυτικού, κα Ευαγγελία Καπετάνου, στην γιορτή που οργάνωσαν οι εκπαιδευτικοί του 35ου Σχολείου Εξαρχείων στο κέντρο της Αθήνας.

 














 

13 Φλεβάρη

Ημέρα ραδιοφώνου

(Ρεπορτάζ - Αφήγηση Λίτσα Καπετάνου) 

    "Η ΚΟΦΙΨΥ για μία ακόμη χρονιά, εδώ και πέντε χρόνια, δίνει το παρόν στο ραντεβού με τα «Τα θρανία της Άνοιξης» στα Εξάρχεια για να γιορτάσουν μαζί την ημέρα του ραδιοφώνου. 

   Τιμώμενα πρόσωπα της μέρας ο Γουλιέλμος Μαρκόνι κι ο Αλεξάντερ Ποπόφ. Και η νέα γιορτή του ραδιόφωνου που μας περιμένει είναι στις 7 Μάη. Γιατί θέλουμε το ραδιόφωνο στη ζωή μας θεραπευτικά, στους δύσκολους καιρούς της επίπεδης εικόνας που ζούμε.

  η συμπρόεδρος ΔΣ της ΚΟΦιΨΥ κα Ευαγγελία Καπετάνου 

στο 35ο σχολείο διδάσκει στα παιδιά τον κώδικα Morse

   Από ενωρίς το πρωί στήθηκε ο ραδιοφωνικός πομπός, συνδέθηκε το χειριστήριο του κώδικα Morse, άνοιξε το μικρό μουσείο της θάλασσας, η πλούσια συλλογή βιβλίων με θέμα την ερτζιανή εκπομπή και τη θάλασσα. 

   Η γιορτή αρχίζει με τα ποιήματα του του μεγάλου 

ποιητή μας ραδιοτηλεγραφητή Καββαδία και του ασυρματιστή Μαρκόνι.

Η ΚΟΦιΨΥ στην βιοτεχνία παιγνιδιών 

Beavers Wooden Toys

σκαλίζουν το ξύλο κατασκευάζοντας τα χειριστήρια Mors 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   Τα ποιήματά του μας ταξιδεύουν σε χώρες μακρινές όπως και ο ίδιος ταξίδεψε.

   Μιλάμε για τα ραδιοκύματα, για το ραδιόφωνο αλλά και για τον κώδικα Morse και για τον Καββαδία. Το ενδιαφέρον των παιδιών μεγάλο.

   Ενθουσιάζονται, δεν σταματούν να εκπέμπουν σήματα mors και να στέλνουν τα δικά τους μηνύματα.

Στο 35ο σχολείο Εξαρχείων: Ο εμπνευσμένος Δάσκαλος Μπάμπης Μπαλτάς, συντονίζει 

την παιγνιώδη και δημιουργική 

εκμάθηση του κώδικα Morse

   Η αίθουσα γεμίζει με ήχους, παύλες τελείες

   Οι παύλες και οι τελείες μετατρέπονται σε λέξεις, όπως η αγάπη, ειρήνη, φιλία και κάπου κάπου και ένα SOS.

   Είναι τα μηνύματα των παιδιών.

   Ο ενθουσιασμός μεγάλος, μια ιδιαίτερη γιορτή, συμμετέχουν όλοι, επικοινωνούν, εκφράζονται διώχνουν το άγχος.

   Το κλείσιμο της γιορτής γίνεται με ένα τηλεγράφημα, προς κάποιο αγαπημένο, φιλικό πρόσωπο, το οποίο εκπέμπουν τα παιδιά με κώδικα Morse όπως και ο Καββαδίας.

  Ήταν μια ιδιαίτερη και ξεχωριστή εμπειρία!

  Ευχαριστούμε τον αγαπητό μας εκπαιδευτικό Μπάμπη, τα παιδιά και τους δασκάλους του 35ου σχολείου για την πρόσκληση και συνεργασία."

Μια μέρα που γιορτάζει το ραδιόφωνο

(Εκπομπή-Ασύρματο Μάθημα με τον Μπάμπη Μπαλτά)

  

 «Σήμερα παιδιά γιορτάζουμε το ραδιόφωνο και τον ασύρματο με τα Morse. Κι έχουμε μια ιστορία να σας αφηγηθούμε για έναν κοντούλη και χοντρούλη ασυρματιστή. Ξεκινάμε! Βίρα τις άγκυρες! 
   Τα μάτια είναι βυθισμένα στο μπλε της θάλασσας και τ’ ουραγού. Ο κοντούλης και χοντρούλης ασυρματιστής είναι πάνω στο πλοίο «Κυρήνεια» στο λιμάνι του Πειραιά. Γύρω του είναι απλωμένες χαρτοπετσέτες για να γράφει στιχάκια και τις πετά στον κάλαθο των άχρηστων. Ο χώρος είναι γεμάτος με τελείες και παύλες κι όλη την ώρα ζουζουνίζει ο ήχος με τηλεγραφήματα. Περιμένει. Διαβάζει μια παιδική εφημερίδα που τη λένε «Κάτω από τη θάλασσα». Του αρέσουν τα ψάρια και καμιά φορά ψαρεύει. 

Τα γενέθλια του Αλέξη

Το πλοίο είναι έτοιμο. Όταν βγαίνει πολύ ανοιχτά περνά την θάλασσα της Κάτω Ιταλίας που την αγαπάνε πολύ τα παιδιά, γιατί μεγαλώνουν με τον άνεμο που φυσά στην πόλη και κινείται πρόσω ολοταχώς για το λιμάνι της Μασσαλίας. Όμως το πλοίο παθαίνει μια ζημιά κι ο κοντούλης και χοντρούλης ασυρματιστής στέλνει τρεις τελείες, τρεις παύλες και τρεις τελείες που σημαίνουν «SOS». Τα Morse σαν γράμματα χόρευαν παντού. Κι έρχεται μια βάρκα που πιάνει το σήμα, να τους πάρει να τους βγάλει στην ακτή, για να επισκευαστεί το πλοίο. 

   Κατεβαίνει στο λιμάνι της Μασσαλίας και πάει στο βιβλιοπωλείο κουρασμένος. Πήρε μια καινούρια έκδοση στα γαλλικά του Ροβινσώνα Κρούσου. Πήρε και βιβλία με ποιήματα για τους φίλους του. Και μάζεψε στην παραλία και κοχύλια για το μουσείο του. Μετά πήγε στην καμπίνα του στο πλοίο και περίμενε να σαλπάρει για το λιμάνι της Λισσαβόνας. Κι έστειλε κι ένα τηλεγράφημα στην ανιψιά του: «Βρήκα κοχύλια. STOP. Πήρα βιβλία. STOP. Πάω Λισσαβόνα. STOP.»Κι έγραψε κι ένα καινούριο ποίημα σε μια χαρτοπετσέτα από τις πολλές που είχε: Η Πορτογαλία είναι σαν τη Γαλλία/ δεν είναι Ιταλία, δεν είναι Ισπανία/ Τότε τι είναι η Πορτογαλία;/ Είναι το πόρτο της Γαλλίας!Κατεβαίνει στο λιμάνι της Λισσαβόνας και βρίσκει έναν φίλο του από την Ελλάδα. Κι ομολογούν μαζί πως όπου και να πάνε πιο όμορφη χώρα είναι η Ελλάδα. Έχει, λένε, ήλιο, θάλασσα, βουνά, νησιά και ιστορία. Ανεβαίνει πάλι στο πλοίο και του κράτησε παρέα ένα παιδί ενός συναδέλφου του. Του είπε τόσα παραμύθια που είχε σαν αποτέλεσμα ο κοντούλης και χοντρούλης ασυρματιστής να κοιμηθεί και να ροχαλίζει! Το πλοίο ετοιμάστηκε για το Αλγέρι. Μέχρι να φτάσει σκάρωσε κι ένα ποίημα: 

Φυσάει ο αγέρας μακριά/ και φεύγουν οι αναμνήσεις/ Και μένω μόνος τώρα πια/ χωρίς φιλοφρονήσεις.  Κατεβαίνει στο λιμάνι και προχωρά στην ενδοχώρα. Βλέπει τόσα ζώα που ήταν σαν ζούγκλα. Βλέπει και τα χελιδόνια να ξεχειμωνιάζουν. «Όπως θα πάνε αυτά στην Ελλάδα, έτσι θα πάω κι εγώ στην στεριά να βλέπω τη θάλασσα», σκέφτηκε. Στον δρόμο συνάντησε ένα κορίτσι. Πήγαν κι ήπιαν ζεστή σοκολάτα. Και μετά πήγαν να δουν τον ήλιο που έδυε. Γυρίζοντας στο πλοίο ετοιμάζεται για το λιμάνι του Πειραιά. Τότε βλέπει μια χελώνα και γράφει ένα ποίημα:

   Να τη μια καρέτα – καρέτα/ που είναι νέτα σκέτα/ όχι στεριανή, μα θαλασσινιά/ Την προσέχει ο καπετάνιος/ να μην χτυπήσει η προπέλα τη κορμοστασιά/ γιατί αν γίνει αλλιώς/ τότε να σε φυλάει ο θεός.

   Κατεβαίνοντας στο λιμάνι του Πειραιά βυθίστηκε στο πένθος του τέλους του ταξιδιού. Στο πρώτο καφενείο κάθισε κι ένιωσε μέσα του βαθιά πως αγάπησε πολύ το κορίτσι στο Αλγέρι. Και της έγραψε ένα ποίημα:

   Αυτή η γοργόνα εκεί δα/ μοιάζει με γυναίκα όλο ομορφιά/ Τη θέλει η ψυχή μου τόσο πολύ/ μα τι να θέλει από μια γεροντική ψυχή;/ Πείτε της αντίο από μένα/ που αγάπησα τη θάλασσα πολύ/ μόνος θα μείνω στον κόσμο χωρίς αυτή/ και θα έχω μια απλή ταφή. 

   Το ραδιόφωνο γιόρταζε παιδιά στις 13 Φλεβάρη, μαζί με τον Μαρκόνι και τον Ποπόφ που εγκαινίασαν τα σήματα Morse! Ο κοντούλης και χοντρούλης ασυρματιστής της ιστορίας μας είναι ο ποιητής Νίκος Καββαδίας. Τον χάσαμε 10 Φεβρουάριου του 1975, πριν πενήντα χρόνια, μα τον έχουμε στην καρδιά μας με τα γραπτά του. Μας βοηθά κι ο συγγραφέας Φίλιππος Φιλίππου με τα τρία παιδικά βιβλία γι’ αυτόν. Και στις 14 Φλεβάρη, μέρα που χαιρόμαστε το ταίρι μας, πενθήσαμε τη Μαυρούλα της κυρα–Μαρίας που χάσαμε στο Πεδίο που Άρεως. Έτσι είναι η άνοιξη που έρχεται παιδιά, όλο μάσκες κι αγάπες,

 με τις χαρμολύπες της. 

Γεια σας παιδιά! 

Για σας παιδιά, είναι ο κόσμος να τον αλλάξετε! 

 

Στο κείμενο ήταν ο Μπαμπάλ 

με την γ’ τάξη του 35ου Εξαρχείων 

και στο μικρόφωνο η Μελίνα, 

1/3/2026, Αθήνα – Ζάκυνθος.

Εδώ «Τα θρανία της Άνοιξης»!
Ακούτε το ραδιόφωνο των παιδιών! 

Παιδιά, μείνετε συντονισμένα!»