Το
Ραδιόφωνο βρίσκεται σε διαρκή διάλογο με τις ιστορικές εξελίξεις των
δυο τελευταίων αιώνων, από την εποχή της ραδιοτηλεγραφίας ως το σημερινό
ψηφιακό περιβάλλον που εμπλουτίζει τους τρόπους ακρόασης
αλλά και έκφρασης. Όμως παραμένει ασύγκριτη η μαγεία της ακρόασης των
μεσαίων και βραχέων κυμάτων όπου μπορούμε να λαμβάνουμε με ένα απλό
δέκτη απευθείας και χωρίς ενδιάμεσες, περίπλοκες ή και ελεγχόμενες
δικτυακές υποδομές, έναν υπερπόντιο ή ασιατικό
ή αμερικανικό ραδιοσταθμό.
Η ΚΟΦιΨΥ τιμά την Ελεύθερη Ραδιοφωνική Έκφραση και σύμφωνα με το πρόγραμμά της την αναπτύσσει και θεραπευτικά. Εφέτος εκπροσωπήθηκε με την συμπρόεδρο του ΔΣ της και παλαίμαχη ασυρματίστρια του εμπορικού ναυτικού, κα Ευαγγελία Καπετάνου, στην γιορτή που οργάνωσαν οι εκπαιδευτικοί του 35ου Σχολείου Εξαρχείων στο κέντρο της Αθήνας.
13 Φλεβάρη
Ημέρα ραδιοφώνου
(Ρεπορτάζ - Αφήγηση Λίτσα Καπετάνου)
"Η
ΚΟΦΙΨΥ για μία ακόμη χρονιά, εδώ και πέντε χρόνια, δίνει το παρόν στο ραντεβού με τα «Τα θρανία της Άνοιξης» στα Εξάρχεια για να γιορτάσουν μαζί την ημέρα του
ραδιοφώνου.
Τιμώμενα πρόσωπα της μέρας
ο Γουλιέλμος Μαρκόνι κι ο Αλεξάντερ
Ποπόφ. Και η νέα γιορτή του ραδιόφωνου
που μας περιμένει είναι στις 7 Μάη. Γιατί
θέλουμε το ραδιόφωνο στη ζωή μας
θεραπευτικά, στους δύσκολους καιρούς
της επίπεδης εικόνας που ζούμε. |
η συμπρόεδρος ΔΣ της ΚΟΦιΨΥ κα Ευαγγελία Καπετάνου στο 35ο σχολείο διδάσκει στα παιδιά τον κώδικα Morse |
Από
ενωρίς το πρωί στήθηκε ο ραδιοφωνικός πομπός, συνδέθηκε το χειριστήριο του κώδικα Morse, άνοιξε το μικρό μουσείο της θάλασσας, η πλούσια συλλογή βιβλίων με θέμα
την ερτζιανή εκπομπή και τη θάλασσα.
Η γιορτή αρχίζει με τα ποιήματα του του μεγάλου ποιητή μας ραδιοτηλεγραφητή Καββαδία και του ασυρματιστή Μαρκόνι.
 |
Η ΚΟΦιΨΥ στην βιοτεχνία παιγνιδιών σκαλίζουν το ξύλο κατασκευάζοντας τα χειριστήρια Mors |
Τα ποιήματά του μας ταξιδεύουν σε χώρες μακρινές όπως και ο ίδιος ταξίδεψε.
Μιλάμε για τα ραδιοκύματα, για το ραδιόφωνο αλλά και για τον κώδικα Morse και για τον Καββαδία. Το ενδιαφέρον των παιδιών μεγάλο.
Ενθουσιάζονται, δεν σταματούν να εκπέμπουν σήματα mors και να στέλνουν τα δικά τους μηνύματα.
 |
Στο 35ο σχολείο Εξαρχείων: Ο εμπνευσμένος Δάσκαλος Μπάμπης Μπαλτάς, συντονίζει την παιγνιώδη και δημιουργική εκμάθηση του κώδικα Morse |
Η αίθουσα γεμίζει με ήχους, παύλες τελείες
Οι παύλες και οι τελείες μετατρέπονται σε λέξεις, όπως η αγάπη, ειρήνη, φιλία και κάπου κάπου και ένα SOS.
Είναι τα μηνύματα των παιδιών.
Ο ενθουσιασμός μεγάλος, μια ιδιαίτερη γιορτή, συμμετέχουν όλοι, επικοινωνούν, εκφράζονται διώχνουν το άγχος.
Το
κλείσιμο της γιορτής γίνεται με ένα τηλεγράφημα, προς κάποιο
αγαπημένο, φιλικό πρόσωπο, το οποίο εκπέμπουν τα παιδιά με κώδικα Morse όπως
και ο Καββαδίας.
Ήταν μια ιδιαίτερη και ξεχωριστή εμπειρία!
Ευχαριστούμε
τον αγαπητό μας εκπαιδευτικό Μπάμπη, τα παιδιά και τους δασκάλους του
35ου σχολείου για την πρόσκληση και συνεργασία."
Μια
μέρα που γιορτάζει το ραδιόφωνο
(Εκπομπή-Ασύρματο Μάθημα με τον Μπάμπη Μπαλτά)
«Σήμερα παιδιά γιορτάζουμε το ραδιόφωνο και τον ασύρματο με τα Morse. Κι έχουμε μια ιστορία να σας αφηγηθούμε για έναν κοντούλη και χοντρούλη ασυρματιστή. Ξεκινάμε! Βίρα τις άγκυρες!
Τα μάτια είναι βυθισμένα στο μπλε της θάλασσας και τ’ ουραγού. Ο κοντούλης και χοντρούλης ασυρματιστής είναι πάνω στο πλοίο «Κυρήνεια»
στο λιμάνι του Πειραιά. Γύρω του είναι απλωμένες χαρτοπετσέτες για να
γράφει στιχάκια και τις πετά στον κάλαθο των άχρηστων. Ο χώρος είναι
γεμάτος με τελείες και παύλες κι όλη την ώρα ζουζουνίζει ο ήχος με
τηλεγραφήματα. Περιμένει. Διαβάζει μια παιδική εφημερίδα που τη λένε
«Κάτω από τη θάλασσα». Του αρέσουν τα ψάρια και καμιά φορά ψαρεύει.  |
| Τα γενέθλια του Αλέξη |
Το
πλοίο είναι έτοιμο. Όταν βγαίνει πολύ ανοιχτά περνά την θάλασσα της
Κάτω Ιταλίας που την αγαπάνε πολύ τα παιδιά, γιατί μεγαλώνουν με τον
άνεμο που φυσά στην πόλη και κινείται πρόσω ολοταχώς για το λιμάνι της
Μασσαλίας. Όμως το πλοίο παθαίνει μια ζημιά κι ο κοντούλης και
χοντρούλης ασυρματιστής στέλνει τρεις τελείες, τρεις παύλες και τρεις
τελείες που σημαίνουν «SOS». Τα Morse σαν
γράμματα χόρευαν παντού. Κι έρχεται μια βάρκα που πιάνει το σήμα, να
τους πάρει να τους βγάλει στην ακτή, για να επισκευαστεί το πλοίο.
Κατεβαίνει στο λιμάνι της Μασσαλίας και πάει στο βιβλιοπωλείο
κουρασμένος. Πήρε μια καινούρια έκδοση στα γαλλικά του Ροβινσώνα
Κρούσου. Πήρε και βιβλία με ποιήματα για τους φίλους του. Και μάζεψε
στην παραλία και κοχύλια για το μουσείο του. Μετά πήγε στην καμπίνα του
στο πλοίο και περίμενε να σαλπάρει για το λιμάνι της Λισσαβόνας. Κι έστειλε κι ένα τηλεγράφημα στην ανιψιά του: «Βρήκα κοχύλια. STOP. Πήρα βιβλία. STOP. Πάω Λισσαβόνα. STOP.»Κι έγραψε κι ένα καινούριο ποίημα σε μια χαρτοπετσέτα από τις πολλές που είχε: Η Πορτογαλία είναι σαν τη Γαλλία/ δεν είναι Ιταλία, δεν είναι Ισπανία/ Τότε τι είναι η Πορτογαλία;/ Είναι το πόρτο της Γαλλίας!Κατεβαίνει
στο λιμάνι της Λισσαβόνας και βρίσκει έναν φίλο του από την Ελλάδα. Κι
ομολογούν μαζί πως όπου και να πάνε πιο όμορφη χώρα είναι η Ελλάδα.
Έχει, λένε, ήλιο, θάλασσα, βουνά, νησιά και ιστορία. Ανεβαίνει πάλι στο
πλοίο και του κράτησε παρέα ένα παιδί ενός συναδέλφου του. Του είπε τόσα
παραμύθια που είχε σαν αποτέλεσμα ο κοντούλης και χοντρούλης
ασυρματιστής να κοιμηθεί και να ροχαλίζει! Το πλοίο ετοιμάστηκε για το Αλγέρι. Μέχρι να φτάσει σκάρωσε κι ένα ποίημα:
Φυσάει ο αγέρας μακριά/ και φεύγουν οι αναμνήσεις/ Και μένω μόνος τώρα πια/ χωρίς φιλοφρονήσεις. Κατεβαίνει
στο λιμάνι και προχωρά στην ενδοχώρα. Βλέπει τόσα ζώα που ήταν σαν
ζούγκλα. Βλέπει και τα χελιδόνια να ξεχειμωνιάζουν. «Όπως θα πάνε αυτά
στην Ελλάδα, έτσι θα πάω κι εγώ στην στεριά να βλέπω τη θάλασσα»,
σκέφτηκε. Στον δρόμο συνάντησε ένα κορίτσι. Πήγαν κι ήπιαν ζεστή
σοκολάτα. Και μετά πήγαν να δουν τον ήλιο που έδυε. Γυρίζοντας στο πλοίο
ετοιμάζεται για το λιμάνι του Πειραιά. Τότε βλέπει μια χελώνα και
γράφει ένα ποίημα:
Να τη μια καρέτα – καρέτα/ που είναι νέτα
σκέτα/ όχι στεριανή, μα θαλασσινιά/ Την προσέχει ο καπετάνιος/ να μην
χτυπήσει η προπέλα τη κορμοστασιά/ γιατί αν γίνει αλλιώς/ τότε να σε
φυλάει ο θεός.
Κατεβαίνοντας στο λιμάνι του Πειραιά βυθίστηκε
στο πένθος του τέλους του ταξιδιού. Στο πρώτο καφενείο κάθισε κι ένιωσε
μέσα του βαθιά πως αγάπησε πολύ το κορίτσι στο Αλγέρι. Και της έγραψε
ένα ποίημα:
Αυτή η γοργόνα εκεί δα/ μοιάζει με γυναίκα όλο
ομορφιά/ Τη θέλει η ψυχή μου τόσο πολύ/ μα τι να θέλει από μια γεροντική
ψυχή;/ Πείτε της αντίο από μένα/ που αγάπησα τη θάλασσα πολύ/ μόνος θα
μείνω στον κόσμο χωρίς αυτή/ και θα έχω μια απλή ταφή.
Το ραδιόφωνο γιόρταζε παιδιά στις 13 Φλεβάρη, μαζί με τον Μαρκόνι και τον Ποπόφ που εγκαινίασαν τα σήματα Morse! Ο κοντούλης και χοντρούλης ασυρματιστής της ιστορίας μας είναι ο ποιητής Νίκος Καββαδίας.
Τον χάσαμε 10 Φεβρουάριου του 1975, πριν πενήντα χρόνια, μα τον έχουμε
στην καρδιά μας με τα γραπτά του. Μας βοηθά κι ο συγγραφέας Φίλιππος
Φιλίππου με τα τρία παιδικά βιβλία γι’ αυτόν. Και στις 14 Φλεβάρη, μέρα
που χαιρόμαστε το ταίρι μας, πενθήσαμε τη Μαυρούλα της κυρα–Μαρίας που
χάσαμε στο Πεδίο που Άρεως. Έτσι είναι η άνοιξη που έρχεται παιδιά, όλο μάσκες κι αγάπες,
με τις χαρμολύπες της.
Γεια σας παιδιά!
Για σας παιδιά, είναι ο κόσμος να τον αλλάξετε!
Στο κείμενο ήταν ο Μπαμπάλ
με την γ’ τάξη του 35ου Εξαρχείων
και στο μικρόφωνο η Μελίνα,
1/3/2026, Αθήνα – Ζάκυνθος.
Εδώ «Τα θρανία της Άνοιξης»!
Ακούτε το ραδιόφωνο των παιδιών!
Παιδιά, μείνετε συντονισμένα!»
